Mijn scheve neus word eindelijk rechtgezet!

neuscorrectie scheve neus
neuscorrectie

Op donderdag 19 januari 2017 was het zover. Ik kreeg eindelijk een neusoperatie. De reden voor een neusoperatie was simpel: mijn neus stond scheef en hierdoor kreeg ik weinig lucht. Hierdoor vond ik mijn neus ook van een kant niet mooi. Ik liep hier al langer mee rond maar ik durfde het nooit tegen iemand te zeggen. Totdat daar vorig jaar verandering in kwam, en ik al snel bij de kno een afspraak had.

“Ik vermijd liever naalden”

Na 2 afkeuringen en 7 maanden verder, was het moment eindelijk daar en werd mijn operatie gelukkig vergoed. Ik moest al kwart voor 9 in het ziekenhuis zijn, en ik moest natuurlijk nuchter zijn. Vre-selijk, wat een honger had ik! Ik was zó zenuwachtig voor de narcose en voor het infuus, ik vermijd naalden liever *sadface*. Er worden eerst nog een aantal vragen aan je gesteld, je krijgt een bed toegewezen en je krijgt een bandje met je naam om je arm. Het is dan even wachten en voordat je het weet roept de zuster dat je blauwe jurk aan kan.

“Ik begon te trillen en gelijk te huilen”

Ik werd hierna in mijn bed na een ruimte voor de operatiekamer gebracht. Mijn moeder en vriendin mochten niet mee dus ik lag daar helemaal alleen. Nou ja, alleen.. in de 3 kwartier dat ik daar lag werden er wel 3 kinderen heen en weer gebracht voor hun amandelen. Huilende, jankende kinderen die mijn zenuwen wat versterkten. Na weer even wachten kwam de lieve blonde mevrouw voor mijn infuus. Ik begon te trillen en gelijk te huilen (wat te f ik ben 22!?) en ik kon de spanning even niet meer aan. De andere zuster kwam gelijk naar me toe en vroeg: “Zijn het de zenuwen?”. Ik knikte natuurlijk volmondig ja en zei dat ik ook erg bang was voor het infuus. Ze maakte een praatje met me en hield mijn handje vast, how cute! Voordat ik het wist zat die vervelende naald in mijn arm en viel het allemaal wel weer mee.

“Het was net een film, de grote lampen aan het plafond vielen mij gelijk op”

Helaas was het wachten nog niet over. Ik heb hierna denk ik nog een halfuur gewacht, op zich niet erg maar zenuwslopend. Uiteindelijk kwamen een stuk of 5 artsen/anesthesisten mij halen om naar de operatiekamer te gaan. Het was net een film, de grote lampen aan het plafond vielen mij gelijk op. Ik moest zelf op de operatietafel gaan liggen en deze was verrassend zachter dan dat ik verwacht had. Ik keek vlug even rond of ik al wat mesjes of enge tangen zag maar deze zag ik jammer genoeg niet.

“Alles begon te tintelen dus ik wist dat ik binnen een paar seconden weg was”

Mijn bandje met mijn naam werd grondig gecheckt en ze vroegen een aantal keer naar mijn gegevens. Gelukkig maar, voordat je het weet lijk je op een andere patiënt en heb je ineens gekke oren. Ik werd vastgezet zodat ik niet kon bewegen tijdens mijn narcose en er werden nog een aantal laatste vragen aan mij gesteld. De artsen maakte een praatje met me en gaven aan dat ik een kapje voor mijn mond kreeg. Nu was het dan zo ver, ik hoorde de piepjes van mijn hartslag op de monitor en ik zag het kapje aankomen. De artsen vroegen als afleiding nog waar ik over ging dromen. “Geld” zei ik. “Wat voor geld, in de plus of in de min?”. In de plus natuurlijk zei ik. Ik moest diep in en uitademen in het kapje. Alles begon te tintelen dus toen wist ik dat ik binnen een paar seconden weg was. Ik rook nog een rare geur and I was gone. Slapend als een roosje.

“Ik had verder geen pijn gelukkig”

Toen ik weer wakker werd kreeg ik gelijk een ijsje en was ik vooral nog suf. Ik dacht als eerste waarom ze me wakker hadden gemaakt, ik sliep écht lekker. Ik mocht al snel terug naar mijn kamer en daar kwam mijn moeder en mijn vriendin aan, zo lief met een unicorn ballon en een knuffel! Ik was nog erg suf maar ik praatte wel veel. Ik had verder geen pijn gelukkig, best gek. Benieuwd naar de dagen na mijn operatie? Bekijk hieronder dan de eerste vlog over mijn journey, abonneer om de volgende video’s van mijn nose journey niet te missen!

Share:

Geef een reactie! <3