“Heb jij anorexia? Je lijkt wel een tandenstoker!”

dun en gepest
Ik was altijd het dunne meisje.. Magere hein, botje, splinter, je waait zo weg, ik breek je zo, tandenstoker, kippenbotje, je bent net een skelet. Moet ik nog even doorgaan? Dit werd er allemaal naar me geroepen toen ik nog dun was. “Ken jij Kim? Ja dat botje toch?” Zo wisten mensen of ze het over de juiste Kim hadden.

“Wil je nog een koekje? Dat kun je namelijk wel gebruiken”

Het begon allemaal al erg vroeg, ik woog toen ik geboren werd al niet veel. Als klein meisje gaat het dan verder, ik was gewoon dun en ook nog eens geen goede eter. Ik lustte gewoon niet veel en dat helpt natuurlijk niet als je al ondergewicht hebt. Op al een vrij jonge leeftijd is het pesten al begonnen. Eigenlijk zolang ik me al kan herinneren werd er altijd wat gezegd over mijn gewicht. Zelfs goede kennissen vroegen me of ik wel genoeg at, of ze vroegen: “Wil je nog een koekje? Dat kun je namelijk wel gebruiken.” Op dat moment laat je niks merken maar het doet je toch veel. Ja, ik weet zelf ook wel dat ik het kan gebruiken, en dat er nog 100 koekjes bij mogen. Omdat ik al geen geweldige eter was, wou iedereen me altijd volproppen. Terwijl dit juist tegen werkte. Ik werd er boos van en werd juist koppiger om te eten, vooral bij anderen. Ik vond het vreselijk om bij vriendinnetjes te eten, omdat ik niet alles lustte. Ik hield niet van vlees (nog steeds niet), vond bruin brood vreselijk en was ook niet altijd blij met groenten. Als ik ergens ging eten zat ik altijd weer te wachten op het commentaar dat ik zo weinig op mijn bord had liggen.

“Magere heijn, je bent net een skelet”

Ik werd ouder en was nog steeds dun. Ik denk dat het in groep 5 zo begon. “Je bent echt dun”. Neem een voorbeeld aan gymles, dit was letterlijk mijn ergste nachtmerrie. Je moest altijd een korte broek aan. Vre-selijk vond ik dit, want dan kwamen mijn dunne beentjes vol in de aandacht te staan. Het ging van kwaad naar erger, er was eigenlijk altijd wel een vast groepje pesters maar er waren er ook altijd een paar die meededen. De meelopers die met de populaire kids meedoen, zodat ze zelf niet gepest worden. “Je waait zo weg als ik blaas, botje wat je er bent. Kippenbotje, je benen lijken op tandenstokers.” Ik was een lief meisje dat eigenlijk niet voor zichzelf op durfde te komen. “Magere heijn, je bent net een skelet, je hebt geen vet alleen maar botten.” Ik was bang dat als ik wat terug zei ik nog meer gepest zou worden of zelfs geslagen zou worden. En wat als ik geslagen zou worden, ik zou niks terug kunnen doen want ik vond mezelf dun en slap. Nu denk ik, had ik maar wat teruggezegd, had ik maar voor mezelf opgekomen. Toch had ik altijd wel vriendinnen, die soms wel voor me op kwamen maar ook niet teveel durfde te zeggen.

“Ik droomde dat ik 18 was, een mooi en wat voller lichaam had gekregen”

Uiteindelijk ging ik naar de middelbare school. In principe was het hier minder erg. Ik had leuke vriendinnen maar er waren altijd een paar populaire typetjes die een opmerking niet konden laten. En hè, wat origineel: “Botje wat je er bent!”. “Oh ja die dunne Kim, die ken ik wel”. Na inmiddels verschillende diëtisten geprobeerd te hebben wist ik dat ik altijd zo bekend zal staan. Een klein deel van mij had er vrede mee, maar een groot deel van mij droomde over hoe ik eruit wou zien. Ik droomde dat ik 18 was, een mooi en wat voller lichaam had gekregen. De pijn zat me zo diep, dat ik zelfs jaloers werd op wat vollere meisjes. Ik praatte ook veel met van die school psychologen, en ik weet nog dat die vrouw me altijd zoveel steunde. Ze zei altijd: “misschien voelt het niet zo, maar vele meiden zijn jaloers op jouw lichaam. Later mag je blij zijn dat je zo slank bent!”. Het enige wat ik kon denken is dat ik dikker wou worden, en dat ik liever te dik was dan te dun. Iedereen zei altijd het komt wel goed, maar op dat moment helpt dat niet. Je houd niet van jezelf en vind het vreselijk om jezelf te zien, dus je denkt niet na over hoe het anders kan zijn over 5 jaar.

“Het is toch mooier als een vrouw vlees heeft, wat dikker is dan zo’n dunne meid zonder vet?”

Ik voelde me vaak onbegrepen, mensen die overgewicht hebben worden ook vaak gepest maar hier is op de een of andere manier meer begrip voor. Er is meer aandacht voor, op social media zie je tegenwoordig meningen over modellen die te dun zijn etc. “Het is toch mooier als een vrouw vlees heeft, wat dikker is dan zo’n dunne meid zonder vet?”. Dit soort reacties zie ik steeds vaker voorbij komen en ik denk dat mensen niet beseffen hoe dunne mensen zich voelen. Iedereen is alleen maar bezig met mensen die overgewicht hebben en niemand denkt aan de “botjes”. Natuurlijk, ik vind sommige modellen ook iets te dun. Maar er zijn mensen, mensen zoals mij die niets aan hun ondergewicht kunnen doen. Er is mij zo vaak gevraagd of ik anorexia heb, maar nee ik ben gezond en ik eet met genoegen een zak chips leeg. Ook ben ik vroeger veel onderzocht. Omdat ik vrij lang was en ondergewicht had, kreeg ik vele onderzoeken om bepaalde ziektes te kunnen uitsluiten. Maar ik was verder gezond, ik ben zo geboren.

“Ik kan eindelijk mijn ribben niet meer zien”

Gelukkig is het nu anders. Ik ben denk ik 4/5 jaar geleden naar weer een andere diëtiste geweest, en heb daar écht veel aan gehad. Ik moest elke dag opschrijven wat ik at en uiteindelijk berekende zij wat ik miste bij mijn voeding. Ik kreeg koolhydraat + eiwit shakes, die ik na elke maaltijd moest innemen om bij te komen. Uiteindelijk heeft dit ervoor gezorgd dat ik van 45 kilo naar 50 kilo ging. Klinkt misschien niet veel, maar 5 kilo is voor een dun persoon heel erg veel. Bijkomen is veel moeilijker dan afvallen. Klinkt misschien raar, maar dit is écht zo. Toen ik eenmaal 50 kilo woog moest ik het zelf verder doen van de diëtiste. Ik at elke ochtend 2 zakjes noodles als ontbijt. Ook ging ik ’s avonds veel chips eten (elke avond) om bij te komen. Ik weet het, absoluut niet gezond maar ik deed er alles voor. Dit heb ik best een lange tijd gedaan en uiteindelijk ben ik nu hier, en weeg ik 61 kilo. Ik kan eindelijk mijn ribben niet meer zien, mijn kont botten doen niet meer pijn als ik zit en ik heb eindelijk dijen gekregen. Waar ik vroeger niet meer in geloofde, is uitgekomen.

Ik hoop mensen hiermee te inspireren, ik had nooit durven dromen dat ik écht op een gezond gewicht zou komen. Er is veel onbegrip over ondergewicht en mensen lachen er meestal maar om. Terwijl het net zo serieus moet worden aangepakt als overgewicht. Ik hoop dat ik hiermee anderen inspireer, never give up and love yourself. Natuurlijk sta ik ook ervoor open om vragen te beantwoorden of jouw verhaal aan te horen. Dit mag ook anoniem of per e-mail, info@keybykim.nl <3 dun en gepest

Share:

2 Reacties

  1. december 26, 2016 / 8:50 pm

    Wat naar Kim dat je zo gepest bent. Lijkt me echt funest voor je zelfbeeld. Gelukkig heb je nu lieve mensen om je heen en ben je blij met je gewicht!

  2. december 27, 2016 / 5:01 am

    Goed artikel en je zal er zeker anderen mee helpen.
    Erg naar dat jij zo verschrikkelik gepest werd.

    Xoxo

Geef een reactie! <3